Ara ara geliyorlar, izin bile istemeden. Önce hafiften bir rüzgar eser gibi hissettiriyor. Sonra yavaştan poyraza döner gibi oluyor, sonunda ağır bir lodosun içine savurup atıyor beni.
Mücadele pek bir çetin, onlar kararlı, gitmeyecekler yine. Zaten gitmek içinde gelmediler. Onlar hep kalmanın peşinde. Ben davet etmedim, ama geliyorlar. Kovsan da gitmiyorlar, ne yüzsüz adamlarmış.
Geldiler…
Umutsuzluğa kapılmayayım, çaresizliğe, yalnızlığa, kapıyı ufaktan aralık görmesinler, paldır küldür dalıyorlar içeri, kimseye bir şey sormadan.
-Gidin!
– Gitmiyoruz.
-Kim çağırdı sizi buraya?
-Biz hep buradayız, sen geldiğimizi zannediyorsun.
-Yalan, yeni geldiniz.
Yine sendromlar… Yine sendromlar…
Anlaşmaya mı varsam ne yapsam ! Anlaşmaya da gelmez bu adamlar ne vereceğim ki? Hem. Param yok benim ! Gerçi bunlarda para istemiyorlar ya… Atmam lazım bu herifleri dışarıya, önceden yaptım bunu yine yapabilirim. Ama bu sefer kalabalıklar, nasıl yapacağım?
-Yiyin beynimi, kemirin tam dişinizi göre değil mi? Gitmeyin siz gitmeyin, yerleşik düzene geçin.
– Biz buraya gitmeye gelmedik, boşa çabalama…
– Ama gideceksiniz bundan önce nasıl kovmuştum sizi.
Sendromlar… Sendromlar…
Bu adamlar gitmeyecek gibi, bir şeyler yapmam lazım. Kapıdan kovsam, bacadan giriyorlar, bacadan kovsam pencereden, ne yüzsüz adamlarmış ya ! Sol beyin, sağ beyin , üst beyin, alt beyin her tarafa dolmuşlar,cirit atıyorlar cirit.
Aslında bu işin çaresi var. Sağlam bir makinalı benim işimi görür. Gecenin karalığında yol alıp, saklandıkları kovuklara sızarak, gafil avlayacağım onları…
-Sonunda kafan patlayabilir.
-Evet patlayabilir! Ama sizde patlayacaksınız.
